OTS en UHP weer verlengd

Vorige week maandag, 8 mei 2017, was er weer een zitting voor de verlenging van de OTS (Onder Toezicht Stelling) en de UHP (Machtiging Uithuisplaatsing). In onze vorige blog vertelden we dat Jeugdbescherming het thuisplaatsingsplan niet meer wilde doorzetten, na het negatieve besluit van de rechtbank. Tot vlak voor de zitting hadden we helemaal niets meer vernomen. Er zijn geen vervolgacties meer geweest en wij wisten dan ook niet hoe de zitting van 8 mei zou gaan verlopen.

Opeens, enkele dagen van te voren, kregen we stukken van de rechtbank opgestuurd. Een van de gezinsvoogden had deze opgesteld. Hij pleit, zoals hij ook al had aangegeven voor een verlenging van de OTS en de UHP voor een jaar. Wettelijk zijn zij verplicht om deze stukken eerst met ons te bespreken, maar helaas is dat ook deze keer niet gebeurd. Tot onze verbijstering constateerden wij dat voor de onderbouwing documenten zijn gebruikt die dateren uit 2014. Over deze documenten had de externe klachtencommissie al in 2015 geoordeeld dat er sprake is van tunnelvisie en dat de inhoud niet op feiten berust en niet onderbouwd zijn. Destijds hebben wij hiervoor ook een excuusbrief ontvangen van de directeur. Ondanks dit alles is deze informatie, die met name niet bestaande zorgen beschrijft, weer gebruikt.

De zorgen die er volgens de documenten zijn, hebben vooral te maken met Saskia en de kinderen. Saskia zou psychisch instabiel zijn en niet in staat zijn de kinderen op te voeden. Echter heeft in februari dit jaar een gesprek plaatsgevonden met de SPV’er van Saskia, in aanwezigheid van onze gezinsvoogd, waarbij duidelijk is aangegeven dat Saskia stabiel is en dat er geen reden is om bang te zijn voor herhaling of terugkeer van de psychische problemen. Kortom, Saskia’s psychische gesteldheid vormt geen enkele bedreiging voor de opvoedingssituatie. Laatst heeft zij ook bewezen zeer adequaat te kunnen handelen, zelfs in crisis situaties. Toen Bas onwel werd en naar het ziekenhuis werd gebracht, stond Saskia er alleen voor met de vier kinderen. Zij heeft voor de zekerheid de gezinsvoogd gebeld om dit te melden. Hij sprak in dat gesprek ook uit alle vertrouwen in haar te hebben. Het hele weekend heeft Saskia alleen voor de kinderen gezorgd en op de momenten dat zij bij Bas op bezoek ging in het ziekenhuis, heeft ze oppas geregeld. Kortom, Saskia is in staat om een veilige opvoedingssituatie te creëren, zelfs in crisissituaties.
De andere zorgen zouden te maken hebben met onze kinderen. Echter ook daarbij is al meerdere malen vastgesteld dat deze niet ontstaan zijn door onvermogen of onkunde van ons. Dat onze kinderen problemen vertonen op het gebied van hechting is natuurlijk niet zo vreemd. Ook het feit dat de huidige situatie nog steeds onrust bij hen veroorzaakt is niet meer dan logisch. De kinderen willen graag weten waar ze aan toe zijn en hoe hun toekomst eruit zal zien. Dat deze zorgen worden gebruikt als reden voor een OTS en UHP is natuurlijk volledig onterecht en dat zorgt er juist voor dat deze problemen blijven bestaan en zelfs erger worden. De klachtencommissie Jeugdzorg heeft het steeds maar verlengen van de OTS en de UHP al betiteld als tunnelvisie. Voor de goede orde willen wij ook opmerken dat een OTS of UHP geen vormen van therapie of behandeling zijn, ook al lijkt het nu wel zo gebruikt te worden. Deze maatregelen zijn er enkel uit nood, om een gezin in de gaten te houden of tijdelijk te ontlasten en vervolgens te gaan kijken naar een passende behandeling of plan van aanpak. Het doel moet altijd zijn om de gezinssituatie weer zo snel mogelijk te herstellen. Dit alles lijken de instanties in ons geval niet te begrijpen. Het verlengen gaat maar door en er gebeurd verder niets.

Al met al staan er allerlei zorgen op papier die of niet bestaan, of juist in stand worden gehouden door de OTS en de UHP. Bij de vorige rechtszaak is uitgesproken dat niet duidelijk is óf en hoe deze zorgen zijn weggenomen. Het kwam er op neer dat deze Jeugdbeschermingsinstelling zijn huiswerk niet goed had gedaan. Ook bij deze zitting waren er geen nieuwe onderbouwingen. Gewoon weer de oude zorgen, zonder de vermelding óf en hoe hieraan gewerkt is.
In aanloop op de vorige zitting heeft onze jurist er ook op aangedrongen om de Raad van Kinderbescherming bij het thuisplaatsingstraject te betrekken. Zij hadden in november 2014 al een positief advies gegeven, namelijk dat onze kinderen thuis geplaatst konden worden. In oktober 2016 hebben wij nog contact gezocht met de toenmalig betrokken onderzoekers en zij spraken hun verbazing uit over het feit dat de kinderen nog steeds niet thuis zijn. Helaas is de Raad bij de vorige zitting en ook deze keer niet betrokken.
Voor de zitting van 8 mei 2017 hebben we onze casus ook nog laten onderzoeken door een sociaal pedagoog. Deze was erg verbaast en zijn bevindingen waren als volgt:

  • In de beschikking dient de rechter de concrete bedreigingen van de kinderen op te nemen. Deze staan niet concreet benoemd in de beschikking van 9 december 2016;
  • Direct na het uitkomen van de beschikking aangaande machtiging uithuisplaatsing dient de Gecertificeerde Instelling een wettelijk verplicht, Plan van Aanpak op te stellen waarin wordt aangegeven hoe de door de rechter uitgesproken bedreigingen worden afgewend en wat er dient te gebeuren om de uithuisplaatsing ongedaan te maken. Mijn indruk is dat dergelijke concrete plannen van aanpak tot nu toe hebben ontbroken. Daarmee zou dan sprake zijn van ernstige nalatigheid van de gezinsvoogden en de rechtbank.

We hoopten van harte dat deze uitspraken de rechter deze keer aan het denken zou zetten. Maar helaas. We hadden dezelfde rechter die als voorzitter fungeerde in de zitting van november 2016. Deze vrouwelijke rechter leek erg onzeker en wist zich duidelijk geen houding te geven. Tot onze verbazing was ook de pleegvader van onze middelste twee kinderen met zijn advocaat aanwezig die achter deze ingediende verlening stond. De rechter leek besluiteloos en trok zich voor tien minuten terug om even na te denken, althans zo vertelde ze dit aan ons. We waren erg verbaasd over dit ‘terugtrekken’, een rechter in een enkelvoudige kamer hoeft zich toch niet terug te trekken voor overleg?

Toen de rechter terug kwam deed ze uitspraak. Ze besloot om de ondertoezichtstelling en uithuisplaatsing met een jaar te verlengen. Ze wist zelf nog niet hoe ze dit ging opschrijven in de beschikking, maar refereerde aan de beschikking van 9 december 2016 waar zij duidelijk de zorgen vermeld zouden hebben. Wij waren verbaast want er staan geen onderbouwde zorgen beschreven in de beschikking van 9 december 2016. Nu is het afwachten wat er in deze nieuwe beschikking komt te staan. Wederom een teleurstelling. Hoe lang gaat dit nog door? Hoe lang houden onze kinderen deze onzekerheid nog vol?

Op maandag 15 mei hopen we een gesprek te hebben met onze gezinsvoogden, hun teamleider en onze jurist. We hopen en bidden dat dit gesprek vruchtbaar zal zijn en er een serieus plan van aanpak zal komen. We hopen op een wonder.

Geef een reactie